Verbinding tussen generaties

Een klein jaar geleden startte Freyda samen met woningbouwvereniging de Key een pilot waarbij we een jongerenwoning beschikbaar stelden in het Rosenthal-May huis voor Joodse ouderen. Hoe gaat nu, een klein jaar later, met de nieuywe en oude bewoners? Freyda nam een kijkje.

In het hart van de oude Jodenbuurt, aan de Nieuwe-Keizersgracht, ligt het voormalig zusterhuis May-Rosenthal. Voor de Tweede Wereldoorlog woonden hier de zusters die werkten in het aangrenzende Nederlands Israëlietisch Ziekenhuis. Het ziekenhuis is afgebroken, maar het zusterhuis heeft een nieuwe bestemming gekregen: het werd verbouwd tot appartementencomplex voor Joodse ouderen. Ook na verkoop aan woningbouwvereniging de Key eind jaren ‘70 bleef de helft van het complex bewoond worden door Joodse bewoners, tot de dag van vandaag. Sinds een paar maanden heeft Freyda een pilot lopen met de Key waarbij er naast Joodse ouderen ook een woning is voor Joodse jongeren. De pilot loopt nu een aantal maanden en wij gingen langs om te kijken hoe het loopt, en spraken daar met Tamar, bewoner van de jongerenwoning, en met Naftali Schipper, die al meer dan 10 jaar in een van de ouderenwoningen woont.

We spreken elkaar in de woning van Naftali. Tamar vertelt dat ze oorspronkelijk uit Zwolle komt en na in Utrecht te hebben gestudeerd graag naar Amsterdam wilde verhuizen met haar partner. “En toen zag ik die advertentie voorbijkomen op de Instagram van Freyda. Wij hebben toen een video gemaakt en voordat we de plek uiteindelijk kregen moesten we ook nog een aantal gesprekken voeren om te kijken of we wel geschikt waren.”

“Je bent perfect! Roept Naftali er tussendoor. Wanneer ik vraag waarom antwoordt Naftali: “het zijn gewoon heel aardige mensen. Toen ik hoorde dat hier jongeren zouden gaan wonen dacht ik gelijk: hé hé, eindelijk eens een opfrissing. Het is leuk dat er ook wat jonge mensen wonen, dat houdt mij ook jong. En ik kan zo af en toe ook hun hulp inroepen als dat nodig is.“

Toen ik hoorde dat hier jongeren zouden gaan wonen dacht ik gelijk: hé hé, eindelijk eens een opfrissing
Naftali

Het idee dat de verschillende generaties elkaar kunnen helpen staat ook aan de basis van deze pilot. En daarin is deze pilot zeker niet uniek, op meerdere plaatsen wordt geëxperimenteerd met jongeren die tussen ouderen geplaatst worden, onder andere om eenzaamheid onder ouderen te bestrijden. Het plan is ook dat Tamar en haar partner activiteiten zullen organiseren in het huis, maar daar is vanwege de coronabeperkingen nog weinig van terechtgekomen. “we willen heel graag peilen waar de behoefte zit bij de bewoners” vertelt Tamar. “zo wil ik wel een ruilkast inrichten beneden waar mensen boeken, planten en andere dingen kunnen achterlaten die ze zelf niet meer willen maar waar anderen misschien nog plezier van kunnen hebben. En ik houd ook erg van koken dus het lijkt me ook heel leuk om uitgebreid te koken voor iedereen.” “dat zou ik best leuk vinden” antwoordt Naftali, die nog voorstelt om bijvoorbeeld een koffieochtend te organiseren eens in de zoveel tijd. Tamar benadrukt dat zij er ook weer heel veel voor terugkrijgen om hier te wonen: “onze buren zitten vol met verhalen. Ik heb zelf helaas geen grootouders meer, maar om op deze manier toch nog de mooie en bijzondere verhalen van vroeger te kunnen horen is ontzettend belangrijk. Daar ben ik dan ook heel dankbaar voor! En andersom zijn sommige buren ook weer heel zorgzaam voor ons. Het is echt een tweerichtingsverkeer.”

Toen Tamar en haar partner er kwamen wonen was niet iedereen zo enthousiast als Naftali. Sommige bewoners zagen het niet zo zitten dat er ook jongeren bij kwamen wonen. “een van de bewoners met wie we spraken zei dat heel eerlijk, en dat vond ik wel fijn. Ik snap het ook wel, je gaat bewust in een gebouw wonen met andere ouderen en wanneer er dan besloten wordt dat er ook jongeren komen te wonen is dat een hele verandering.” Maar Tamar hoopt ook dat zij en haar partner tijdens hun woonperiode in het Rosenthalhuis een positieve bijdrage kunnen leveren: “ik hoop iets te kunnen achterlaten hier, of dat nou door individueel contact met enkele buren is of door het organiseren van gezamenlijke activiteiten. Dat moet de komende tijd duidelijk gaan worden.”

ik hoop iets te kunnen achterlaten hier
Tamar

Dat het appartementencomplex een unieke plek is staat buiten kijf, vinden zowel Tamar als Naftali. Dat komt niet alleen door de mix tussen oud en jong maar ook door het Joodse karakter van het huis. “het Jodendom is mij thuis met de paplepel ingegoten”, zegt Naftali. “Met Jom Kipoer was onze zaak dicht en Rosj Hasjana werd groots gevierd met cadeaus voor iedereen en bloemen voor de dames. En hier hoef je dat allemaal niet uit te leggen, je bent onder je eigen mensen.” Dat je veel dingen niet hoeft uit te leggen herkent ook Tamar. “de Joodse omgeving was ook een van de redenen voor mij om naar Amsterdam te verhuizen. Ik heb in Zwolle, waar ik ben opgegroeid, nooit veel Joodse mensen om mij heen gehad waardoor het Joodse leven zich heel erg beperkt tot je eigen familie, het wordt een privé-ding. Hier is gewoon meer Joods leven te vinden. Daarnaast was mijn Joodse wereld sterk beïnvloed door de Israëlische cultuur, vanwege mijn Israëlische moeder. Hier leer ik ook weer meer over de Nederlands-Joodse cultuur, en specifiek over Joods Amsterdam. Op dat moment laat Naftali een prent zien van de Gerard Dou-sjoel. “Ben je daar al eens geweest? Nee? Dan neem ik je binnenkort mee, samen met je partner. Oh en trouwens, je krijgt nog een bos bloemen van me. Omdat je hier nog niet zo lang woont ben ik je met Rosj hasjana vergeten. Maar die krijg je nog!” En Naftali is een man van zijn woord, de bloemen zijn inmiddels inderdaad langsgebracht.

Close
Chat