Eitze van Esther - Joods en homo

In de rubriek "Eitzes van Esther" geeft Esther Scholtens, sociaal werker bij Freyda, antwoord op vragen van lezers.

Deze Eitze van Esther verscheen eerder in de Benjamin, hét Joodse kwartaalblad van Nederland. Wil je de nieuwe edities van de Benjamin ook kostenloos thuis ontvangen?

Klik hier

Vraag

Man, 26 jaar: Mijn vriend en ik zijn nu drie jaar samen. We wonen in het centrum van Amsterdam in een leuk appartement, zijn gezond van lijf en leden, hebben beiden een inspirerende baan, een goed inkomen en een bloeiend sociaal leven. Alle reden om gelukkig te zijn, zou je denken. Maar nee; noch ik, noch mijn vriend zijn gelukkig. Zoals je ziet mist in het bovenstaande rijtje een belangrijke voorwaarde voor geluk: een liefdevolle relatie met familie. Of gewoon EEN relatie met familie. Ik heb namelijk sinds zeven jaar geen enkel contact meer met mijn ouders. Toen ik uit de kast kwam, reageerden ze in eerste instantie geschokt, later schuldbewust en uiteindelijk verdrietig en teleurgesteld. In één van de laatste gesprekken die ik met mijn moeder had, deelde ze me mee dat ze niet kon verkroppen dat ze nooit oma zou worden, dat ze de toekomst anders voor zich zag en vrienden en kennissen evenmin begrip hadden voor mijn keuze. Ik ging snel na dit gesprek het huis uit. Dat stond sowieso gepland: ik studeerde al in Amsterdam en wilde er logischerwijs ook wonen. Bovendien verwachtte ik er andere Joodse homo’s te vinden. In het dorpje waar ik vandaan kom was ik namelijk ‘dubbel anders ‘: homo en Joods. Ik keek er naar uit, maar wilde niet uit huis, zonder mijn ouders te vertellen dat ik op jongens val. Alhoewel ik min of meer verwachtte dat ze geschokt zouden zijn, hoopte ik natuurlijk dat hun liefde voor mij de schok zou verzachten. Niet dus. Ik ging naar Amsterdam, trok de deur achter me dicht en dat was dat. Ik mis mijn ouders vreselijk en voel van alles: woede, verdriet, wanhoop: niets positiefs in ieder geval. Uit angst voor een afwijzing kan ik mezelf er niet toe zetten contact met ze op te nemen. Mijn vriend heeft wel contact met zijn familie, maar ook dat verloopt zeer moeizaam. Als zijn zus bijvoorbeeld bij ons op bezoek komt, zijn mijn vriend en ik ons steeds bewust van het feit dat zij ons ziet als de homo’s, niet als de broer en zijn vriend. We houden angstvallig afstand van elkaar; een spontane kus of knuffel voor de neus van zijn zus is ondenkbaar. Zelfs na al die jaren betrap ik me op gedachten als: “Oke, ik doe het gewoon niet meer. Ik ga weg bij mijn vriend en doe wat mijn ouders van mij willen: trouwen en een gezinnetje maken. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn?”

Eitze

Nou, ik denk dat jij ook wel weet dat jouw laatste wanhoopsplan niet alleen moeilijk, maar onmogelijk is. Goed dat je schrijft dat je jezelf ‘betrapt’ op die gedachten, want het zijn natuurlijk geen serieuze, uitgewerkte lange termijnplannen. Maar wat kan of moet dan wel? Je geeft zelf aan dat een gesprek met je ouders je afschrikt. Wat als ze jou en je relatie nogmaals afwijzen? Ik kan me voorstellen dat dat vooruitzicht onverteerbaar is. Ik vraag me af of er een familielid is die je vertrouwt en waarmee je kunt praten. Iemand die jouw ouders ook kent en je misschien kan adviseren? Je kunt ook bij Freyda terecht om je te begeleiden bij de beslissing of je wel of geen contact gaat opnemen me je ouders. Je zou samen met een sociaal werker kunnen nadenken over en anticiperen op de verschillende scenario’s. Wat als ze je inderdaad afwijzen? Hoe ga je daar dan mee om? Waar vind je steun en opvang na een dergelijke deceptie? Welke consequenties heeft het als ze juist positief reageren op jouw toenadering? Wat betekent dat: ends well, all’s well? Hernieuwde hoop kan ook uitmonden in teleurstelling. En er is heel wat tijd in te halen: zeven jaar. Hoe pak je zoiets aan? Waar begin je? En hoe zullen je ouders zich verhouden tot je vriend? Jij (maar ook je vriend en je ouders) zijn in ieder geval altijd welkom bij Freyda voor het gezamenlijk zoeken naar de antwoorden op bovenstaande vragen.

Andere Joodse homo’s kunnen je steunen, al was het maar door hun verhaal te vertellen

Ik moest wel grinniken over jullie geforceerde pogingen geen affectie te laten blijken, waar de zus van je vriend bij is (of welk familielid dan ook, vul ik in gedachte aan). De vraag is: veroordeelt zij jullie nou echt of zijn jullie vooral bang voor haar oordeel? Wat zou je denken van een open gesprek? Het zou zomaar kunnen dat zij zich ook afvraagt waarom jullie elkaar nooit eens een kus geven. Als zij ongemakkelijk reageert in het gesprek, verandert er in feite niet veel in de situatie. Dan kun je je nog afvragen of je je iets moet aantrekken van haar ongemakkelijkheid. Ik snap wel: ze is familie en ze komt in ieder geval, maar we hebben het hier wel over jullie identiteit. Moet je die verbergen ter wille van een zus die bij de gratie gods op visite komt?

Overigens, ik hoop dat je in Amsterdam hebt gevonden wat je zocht. Alhoewel uit je verhaal niet duidelijk wordt of je ouders religieus zijn en (ook) om die reden homoseksualiteit afwijzen, neem ik nu maar even aan dat Jodendom een rol speelt. Andere Joodse homo’s kunnen je steunen, al was het maar door hun verhaal te vertellen. Er zullen er zat zijn die niet dezelfde problemen ervaarden toen zij uit de kast kwamen. Desalniettemin is de kans groter dat zij de sentimenten t.o.v. homoseksualiteit binnen de Joodse gemeenschap kennen. Zoals bij iedere religie zijn de meningen behoorlijk verdeeld. Mocht je behoefte hebben aan een gesprek met een rabbijn die begrip heeft voor jouw seksuele geaardheid, dan vind je deze waarschijnlijk eerder binnen de Liberaal Joodse Gemeente dan binnen de Orthodoxe Gemeente.

Zoals je ziet: jij en je vriend staan er niet alleen voor. Zoek de hulp en steun die je nodig hebt. Ik wens je veel geluk en een positieve relatie met je ouders toe!

De Joodse gemeente Beit Hachidush organiseert jaarlijks een Pink Shabbat tijdens de gay pride.

Lees erover op Jonet

Wil je ook graag een Eitze van Esther?

Stuur Esther een mail

Close
Chat